Tüm diğer canlı varlıklar gibi insan da sınırlı bir yaşam süresine sahiptir. Bu nedenle, bir doğal varlık olarak yok olmadan önce, yerini alacak insanın yaradılmasına aracı olmak zorundadır.

En ilkel canlılarda, yani tekhücrelilerde üreme bölüme yoluyla olur. En gelişmiş canlı olan insanda ise, üreme olayındaki işlevleri açısından bütünüyle farklı iki kişinin (bir kadın ve bir erkeğin ) özel olarak üretilmiş birer hücresinin birleşmesi gerekir.

İnsanlığın ortaya çıkışın izleyen ilk dönemlerde, kadının, erkeğin ve cinsel birleşmenin üremedik yerleri biliniyordu. Bunun en açık ifadesi bugün dünyamızın çeşitli yörelerinde yaşamlarını sürüden bazı ilkel kabilelerdeki bir inanıştır. Bu inanışa göre, bebek, kadının karnına yerleşen bir ruhun cisimleşmesi, bedene kavuşması sonuncunda oluşur ve dünyaya gelir. Daha ileri toplumlarda bu inanış değişmiş olmakla birlikte, yüzyıllar boyunca doğumun sadece kadını içeren bir olay olduğuna inanıldı. Bu inancın kaybolmasından sonra bile, kısırlığın yalnız kadına ait bir özellik olduğu düşüncesi sürüp gitti.

İnsanda üremenin tekhücrelilerde üremeden diğer bir farkı da şudur: bölünmeyle ortaya çıkan iki yeni tekhücreli o andan başlayarak yaşama mücadelelerini kendi başlarına sürdürebilirken, yeni insanın ilk hücresi kadının dölyatağında 266 gün süreyle bir canlı durumuna gelir. Buna ek olarak, kendi başına yaşabilir duruma gelmek için daha uzun yıllar başta ana babası olmak üzere pek çok insanın yakın ilgisine gerek duyar.

Populerlik: 6% [?]