Hiç kimse tam anlamıyla yetkin bir akıcılıkla konuşamaz. Duraksamalar, yinelenen sözcüklerle konuşulur, ama genellikle ne dinleyenler ne de konuşanlar bu kesintileri fark etmezler. Doğal olarak, konuşan kişi nasıl konuştuğundan çok, söyledikleriyle ilgilidir.

Kekemeler ise tersine, nasıl konuştuklarına çok dikkat eden ve belli koşullarda normal biçimde konuşabilseler bile, genellikle bu konuda tedirgin olan kişilerdir. Her zaman konuşmalarının akıcılığını koruyamazlar. Kekemelik erkek çocuklar arasında kızlardan daha yaygındır ve çoğunlukla üç ile sekiz yaşları arasında belirir.

Konuşmada aksaklıklar;

Çocukların çoğu, genellikle üç yaş dolayında konuşurken sesleri yineledikleri, duraksadıkları bir dönemden geçerler. Bu evrede çocuk yeni deneyimlerini aktarma konusunda isteklidir, ama yeterli sözcük bilgisi yoktur. Uygun sözcükleri aklına getirmeye çalışırken, boşluğu bir önceki ses, sözcük ya da cümle parçasını yineleyerek doldurur. Çocuk, özel olarak dikkati çekilmedikçe konuşmasındaki aksaklığı fark etmez. Konuşmasından sıkıldığınızı, rahatsız olduğunuzu belli etmeksizin dinlemek önemlidir. Çocuk sizde bir endişe belirtisi yakalarsa, yanlış bir şey yaptığını düşünmeye ve konuşmasından tedirgin olmaya başlar. Bu da gerçek bir kekemeliğin gelişmesine yol açabilir. Çocuklar düşüncelerini ifade etmelerine yetecek kadar çok sayıda sözcük öğrendiklerinde bu evre sona erer.

Bir önceki yazımız olan Hastalıkların Sınıflandırılması başlıklı makalemizde hastalıklar hakkında bilgiler verilmektedir.